Journey to Newcastle-upon-Tyne, to Julian // part I

Hier volgt mijn reisverslag van mijn bezoek aan Jolien.
Niet iedereen heeft evenveel tijd om te lezen (of om te schrijven) en daarom ga ik dit verslag in kleine brokjes posten.

Ziehier mijn avontuurlijke avonturen in het land van teatime, queuing en gele waarschuwingsbordjes.

Vrijdag 6 oktober 2006.

4u25 De rondo capriccio, het gsm-geluid dat ooit zo leuk klonk dat ik het heb ingesteld als alarmgeluid, haalt mij uit mijn slaap. De ogenblikken daarna kan ik mij niet herinneren, maar ik veronderstel dat ik min of meer uit mijn bed geraakt ben, en richting keuken gestrompeld ben, om daar een tas cornflakes te eten.

4u45 De auto met mijn ouders en mezelf erin begeeft zich richting Brussel.

5u-en-oneffen Ik bedenk dat ik op mijn blog zeker moet vermelden hoe mooi ik verkeersknooppunten-bij-nacht wel vind. En dan vooral als je afslaat naar de kruisende autosnelweg. Ik vind het erg leuk om overal om me heen kleine oranje lichtjes te zien. Daarom dat ik vroeger altijd meewou naar de Macro, want als we dan terugreden was het al donker en we reden dan van de E17 naar de R4 en dat is nu eens een schitterend verkeersknooppunt qua verlichting!

5u30 (of misschien iets later) We rijden de vlieghaven van Zaventem op. Niemand van de drie weet welke richting we juist moeten rijden, op goed geluk rijden we een parking op. Het blijkt een goede keuze, we vinden parkeerplaats, en dankzij het opstijgende vliegtuigje dat naast verdieping 3 is afgebeeld weten we naar waar we de lift moeten sturen.

Het grote magische bord in de inkomhal vertelt ons aan welke incheckbalie ik terecht kan (allee ja, het bord vertelt dat aan mijn mama, voor mij is het nog iets te vroeg om mij bewust te zijn van de wereld, buiten mijn eigen droomwereld dan).

Er staat niet zoveel volk te wachten om in te checken dus dat gaat redelijk vlot. Dan zwaai ik nog even naar mijn mama en papa en dan kom ik in de transit-zone terecht.

De winkeltjes zijn nog niet open, dat wil zeggen dat het nog steeds geen 6 uur is. Ik wandel dan maar heel traagjes richting de gates, en heel erg op mijn gemak richting gate B07 in het bijzonder. Aan gate B07 zit nog geen kat. Alleen lege zeteltjes. Ik zie het vliegtuigje wel al staan buiten. Ik neem mijn boek over Newton en lees het volgende hoofdstuk. Het ging over Isaac Newton die als kleine jongen bij zijn grootmoeder leefde (want zijn stiefvader moest niets van hem weten) en een erg nauwkeurige zonnewijzer maakte en over nog wat dingen.

Het kleine vliegtuigje.

6u45 De vriendelijke dame achter de desk roept om dat de passagiers van vlucht SN2187 naar Newcastle aan boord mogen gaan. Ik toon mijn kaartje, stap op het vliegtuig, zoek mijn plaatsje, zie dat ik bijna gans achteraan aan het venstertje zit (stoel 15F) en stel vast dat er maar erg weinig mensen aan boord gaan. Uiteindelijk zitten in het kleine vliegtuigje van 85 plaatsen slechts een stuk of 15 mensen.

Het grotere vliegtuig naast ons.

De volgende keer zal ik vertellen over chocoladecroissants, mijn aankomst in Newcastle, mijn ontmoeting met Jolien en nog veel meer.

Knuffles!
Els