Journey to Newcastle-upon-Tyne // part II

Zozo, waar ben ik gebleven? Ahja! We gaan aan boord.. Ahnee, ik zit al aan boord.

Tegen 10 na 7 zet het vliegtuig zich in beweging. Ik zie dat er naast ons nog 2 andere vliegtuigen achteruit rijden. Na wat meer achteruit gerij en gedraai staan we in een soort van file. Het eerste vliegtuig (een van Virgin Express) begint als eerste te rijden, dan steken wij het tweede voorbij en volgen het eerste. We blijven maar rijden en niet vliegen.. Ondertussen zijn we al 15 minuten rondjes aant rijden (nu ja, geen rondjes, maar we zijn nog steeds niet opgestegen, en op mijn ticket staat dat de vlucht zou vertrekken om 7u10!). Opeens komen we tot stilstand. Het vliegtuig voor ons vertrekt, de hoogte in. Vlak daarna nemen wij ons aanloopje en exact om 7u30 gaan de wielen van de grond.

Dit is een file op de Brusselse ring.

Ik zet alvast mijn polshorloge een uurtje achteruit, en niet lang daarna komt de stewardess vragen wat ik wil drinken. Ze geeft mij het bekertje water met opschrift “drinks are on the crew” (hahaha, wat een grapjassen toch, daar bij SN, ik heb mijn ticket duur genoeg betaald om op zijn minst recht te hebben op 2 bekertjes!).

We zijn ondertussen al boven twee wolkenpakketten gevlogen, dus veel van het Belgische vasteland is er niet meer te zien..

Hier gaan we juist door het eerste wolkenpakket.

De stewardess komt opnieuw langs en geeft mij een doosje. Hoera! Hoera! Een verrassing! Ik ben benieuwd!

Door het venstertje in het doosje zie ik alvast een chocoladecroissant, en mmmm, wat heeft die gesmaakt zeg! Ondertussen is de zon aan het opkomen, dus laat ik het frambozenyoghurtje uit de doos even voor wat het is en word ik verblind door de zon die boven de wolken komt piepen.

de opkomende zon

Achter mij hoor ik een licht gekraak, ik draai mij om en zie dat die snode stewardess er met mijn frambozenyoghurtje vandoor is! Verdorie toch!

We beginnen Newcastle te naderen, ik zie het eerste stukje land al door mijn vensterraampje en mijn oren raken verstopt door de stijgende luchtdruk, doordat het vliegtuig begint te dalen.

het eerste zicht op het Engelse vasteland

Hmm, hoe raar dat alle huisjes die ik zie, per wijk, krak hetzelfde zijn.. Later zou ik ontdekken dat de huizen door de overheid worden gebouwd..

Exact om 7u34 raken de wieltjes de grond en even later sta ik al buiten mij af te vragen waar ik nu heen moet. Gemakkelijkheidhalve volg ik het Limburgse koppel dat voor mij zat. We dwalen door lange gangen en komen dan uit aan een passport-control-balie-ding. Dat is wel vreemd: er is een rode lijn geschilderd op de vloer, waarachter iedereen moet wachten (in een mooie rij, want we zijn in Engeland) en de persoon achter de desk roept je dan bij hem en dan tikt die iets van op je passpoort in op zijn computer. En als er iemand die rode lijn negeert en gewoon in de rij wil staan nabij de desk, dan zegt die deskpersoon dat ie achter de lijn moet blijven. De deskpersoon ziet geen graten in mijn (niet elektronisch) paspoort en ik mag verdergaan.

Ik had gedacht dat ik nu nog een tijdje zou moeten staan wachten op mijn bagage, maar dat is niet het geval: van zodra ik de bagageafhaalruimte binnentreed zie ik mijn koffer daar al op de dichtstbijzijnde band liggen. Even later ben ik samen met mijn koffer al op zoek naar de uitgang en als ik die min of meer gevonden heb, zoek ik verder naar de uitgang naar de bushalte. Nu ja.. er staan dus geen pijltjes (er zijn wel pijltjes naar taxi’s, parkings, metro’s, treinen,……). “Hmm.. wie ga ik hier even lastig vallen met mijn vragen over bushaltes?” Ik draai even rond en zie een vriendelijke dame die aan een bureautje met een i staat. Joepie!!

Ze zegt mij dat het veel gemakkelijker is om de metro te nemen en geeft mij een kaartje van Newcastle dat me later nog héél goed van pas zal komen!

Ik ga de richting uit die de vriendelijke infodeskmevrouw me had gewezen. Gelukkig heb ik Britse munten op zak, want een metroticketmachien aanvaardt geen briefjes..

Een metro vertrekt juist als ik het perron kom opgelopen achternagezeten door mijn koffer (want het gaat een beetje bergaf). Maar de volgende laat niet lang op zich wachten. De deuren gaan open, de chauffeur begeeft zich naar de andere kant van zijn trein (want Airport is het eindstation) en een eindje van mij staat een deftig geklede jongeman die net als ik twijfelt om nu al de metro op te stappen of straks pas (want hij blijft er nog enkele minuten staan).

Ik hak de knoop door en hef mijn valies de trein binnen. Luttele ogenblikken later stapt ook de jongeman op en nog even later vertrekt de metro richting Newcastle-upon-Tyne.

de Newcastlese metro

Ondertussen is het al kwart na 8.

Ik had er eerst niet aan gedacht, maar een metro om kwart na 8 met maar drie reizigers was iets te mooi om waar te zijn: het wordt al gauw behoorlijk druk.

Een klein half uur later stap ik af aan Monument (want de vriendelijke infodeskmevrouw had mij gezegd dat ik die halte moest nemen) en ik blijk uit te komen in een winkelcentrum. Na een beetje dwalen door het centrum vind ik een uitgang en zie recht voor mij een gigantisch monument. Ik probeer mij te oriënteren aan de hand van het kaartje dat ik gekregen had. Dat lukt aardig en ik ga op weg naar Eldon Square Bus Station, want daar heb ik afgesproken met Jolien, en het is nog steeds geen 9 uur, dus misschien is ze daar nog (Jolien heeft les om 9 uur, maar ze gaat vlak daarvoor eens komen kijken of ik al toegekomen ben, en anders gaat ze om 10u terugkomen) (we hebben trouwens afgesproken aan bushalte X77, want die bus ging ik normaal gezien nemen, maar ja, mijn plannen zijn dus veranderd en daarmee moet ik op zoek gaan naar die onvindbare bushalte!)

Ik vind wel bushaltes, maar die zijn van Old Eldon Square, en Jolien is daar niet. Langzamerhand nadert de grote wijzer op mijn horloge de 12, en ik begin te beseffen dat ik die halte niet direct ga vinden. Ik wijzig dan maar mijn plannen, en ga op zoek naar een bankje, want ik begin al moe te worden van daar rond te lopen met mijn bagage achter mij aan.

Ik ga Monument Mall binnen, in de hoop daar een zitplaatsje te vinden, maar nee hoor, het enige dat ik daar zie zijn doorzichtige roltrappen. Wat eigenlijk ook een aangename verrassing is!

de doorzichtige roltrap in Monument Mall (recht tegenover Millies Cookies)

De andere kant van de Mall ga ik weer buiten en nu kom ik in een winkelstraat uit. Ik loop een eindje in die straat en dan opeens! zomaar uit het niets! zie ik een groot bord “ELDON SQUARE”. Oh! Joepie! Ik heb het gevonden!

Maar.. Eldon Square blijkt dus geen mooi groot plein te zijn.. maar eerder een gigantisch shoppingcentrum.. Er is echter ook goed nieuws: het gigantische shoppingcentrum heeft bankjes waar ik even van een welverdiende pauze kan genieten. Lang kan ik daar wel niet blijven zitten, want ik moet en zal die verdomde bushalte vinden! Ik probeer de juiste weg uit te gaan en kom wonder boven wonder uit op een “pleintje” met roltrappen naar beneden met bijhorende pijlen “bus concourse” en dat is nu eens exact wat ik zoek!

Ik neem de roltrap naar beneden en kom uit in een donker ondergronds busstation. Op een overzichtsplan zie ik dat bus X77 toekomt aan halte H, maar natuurlijk bevindt halte H zich aan de overzijde van het station. Dus.. terug roltrap omhoog, naar de andere trap, daar weer naar beneden en hoera! hoera! daar is de halte waar ik moet zijn!

Helaas is het absoluut nog geen 10 uur, het is zelfs nog maar een beetje na 9 uur.

Dan maar nog wat verder gaan verkennen: het bus concourse zit verstopt onder het Eldon Square en als ik op goed geluk (intussen weer in de buitenlucht) enkele straten verderga, kom ik weer uit bij het Monument. Daar ga ik het winkelcentrum weer in en ga ik richting een bankje dat staat op de “brug” om van de ene kant van de straat naar de andere kant te gaan. Uit het venster zie ik de bushaltes van Old Eldon Square en ook het topje van het gigantische Monument.

Het zicht vanaf het bankje.

Tegen 10 uur ga ik weer naar het bus concourse en Oh! wat gaat mijn hart tekeer als ik Jolien daar zie zitten aan de halte! Ik krijg zowaar tranen in mijn ogen en we begroeten elkaar met een hééééle dikke knuffel!

tot de volgende keer!