journey to Newcastle-upon-Tyne // part VIII

hieps ende hola lieve vlijtige lezertjes
ik heb gemerkt dat sommige mensen mij subtiel aansporen om nog wat te vertellen over Newcastle (Jonas heeft het mij al een keer of 5 gevraagd..) En dat voorlaatste blogstukje van Jolien (dat over die maandag) deed mij er weer aan herinneren hoe heerlijk ik Newcastle vond..
Maar voor ik hier kan beginnen.. weet er hier iemand wáár ik het reeds geschreven stukje blog heb opgeslagen? (ja-a! ik weet dat de kans miniem is dat er hier iemand gaat zeggen waar ik dat heb opgeslagen 1) omdat alleen ik mijn computerbestandensystematiek ken (niet dat die zo moeilijk is); 2) omdat niemand mijn bestandnaamgevingssystematiek kent (die wel redelijk onlogisch kan zijn) [laatst lachte de prof mij nog uit omdat mijn powerpoint over de supercontinentcyclus 'blub' heette] en 3) omdat ik eerst op 'publish post' moet klikken eer er iemand dit kan lezen (ik heb enkele dagen geleden wel via google iets gevonden dat niet gepubliceerd was: via de 'in cache' knop kwam ik op een 'schrijf een nieuw bericht' pagina van een forum en er stond inderdaad iets ivm mijn zoekopdracht in het tekstkadertje getypt.. Du-us, stel dat er hier nu op een of andere manier een google-bot langskomt, en dat Jonas nu (5 seconden later dus) op google zoekt naar 'journey to newcastle' (want natúúrlijk heeft die net nu niets anders te doen), dan gaat die dit lezen en mij nu een bericht sturen dat .... hij ... niet weet waar mijn bestandje staat... (hoeveel haakjes heb ik nu juist openstaan?? kwestie da'k toch een beetje wiskundig juist ben hé..))

Eigenlijk had ik de tijd die ik gebruikt heb om dit bovenstaande te typen (en te wachten op Jonas die mij mailt waar mijn bestand staat) beter kunnen besteden aan het zoeken naar het document...

ah ja.. Een beetje zever kan geen kwaad zeker?
...

"Na enkele pasjes op de brug merk ik op dat “het wel een beetje wiebelt hé”. Maar daarnaast is het over de Tyne lopen erg aangenaam. Het zicht is erg mooi en ik word onderworpen aan fotosessies."
Dat heb ik al gezegd hé?!
Ah! dit nog niet:

(NB. tis weer redelijk lang, maar lees gewoon elke week een alineaatje, dan heb ik nog wat tijd om de rest op te typen..)

We staan alweer buiten, het is wel al een beetje donkerder dan daarnet, maar ja, het is dan ook al 18uur he!

Er staat lang deze kant van de Tyne ook zo’n freemail-automaat, deze zijn cameraatje staat gericht op het Baltic Centre, in plaats van op een of ander dom achtergrondgebouwtje (aan de andere kant was het ofwel een soort van gerechtsgebouw ofwel een soort van hotel..). We nemen daar ook een foto, en ook hier mislukt het filmpje, ondanks dat het een enorm grappig (lees: debiel) filmpje zou zijn. [Jolien, als je die foto nog hebt, wil je die dan eens doorsturen?]

Op de grond zijn er naast mooie granieten tegels ook lichtjes ingebouwd.

En soms veranderen ze zelfs van kleur!

Amai zeg! Spectaculair he!

Op de een of andere manier komen we deze magische kleurveranderingen toch te boven en gaan we terug over de brug, richting linkeroever.

De lichtjes op de Tyne Bridge staan ook al aan, en dat is toch wel een mooi zicht.

We nemen terug de weg langs waar we enkele uren geleden gekomen zijn. We zwaaien ook even naar een bewakingscamera die aan een gebouw hangt en steken dan de straat over omdat we toch niet echt willen dat die camera ons zo de hele tijd volgt..

We passeren weer het steegje waar we de vorige keer een kerkje zagen, en, avontuurlijk als we zijn, slaan we dat steegje in om het kerkje eens van nabij te bekijken.

Om aan dat kerkje te geraken moeten we wel eerst een steile helling omhoog, met behulp van een ganse hoop trapjes (zo’n steile oever duidt trouwens op een zeer stevig gesteente in de ondergrond, zoals zandsteen of zo).

Uiteindelijk geraken we er toch en blijkt dat dat kerkje toch wel hééél merkwaardig is..

Zo zijn er hoekige uitsteeksels en toch ook enkele afgeronde elementen. Er is ook enige Griekse of Romeinse invloed te bespeuren. En welke stijl het klokketorentje moet uitstralen is mij niet geheel duidelijk.

Op de een of andere manier (die niet geheel ongevaarlijk is) vinden we hierna onze weg terug naar de meer bekende delen van Newcastle. We zien onder andere de Bar 55, waar Jolien zou hebben afgesproken die avond met enkele vrienden, ware het niet dat ze niet zoveel zin had om daar naartoe te gaan, en ik al evenmin.

Wij hebben andere plannen voor vanavond!! (daar zijn we althans nog steeds van overtuigd)

De tocht gaat verder en even later staan we op de hoek van een kruispunt te kijken naar het Tyneside Irish Centre, dat ligt in Chinatown. Straks gaan we daar binnen, want vanaf 20u is er live folkmuziek, en hopelijk kunnen we dan wat dansen!

Maar eerst gaan we toch nog wat voedsel verzamelen. Dat blijkt een erg moeilijke opdracht, toch alleszins véél moeilijker dan verwacht.

Even voorbij de oude stadsomwalling (of als het dat niet is: gewoon een heel oude muur met wachttorentjes) vinden we een pizzeria die Pinoccio heet. Het is er enorm gezellig:
- een kaars op tafel die nogal veel drupt en dus een ganse hoop kaarsvet op de wijnfles waar ze in vastzit achterlaat;
- de “vensters” zijn schilderijen met taferelen die je eventueel in Italië zou kunnen zien;
- de rest van de muren zijn versiert met taferelen over Pinoccio zelve.

Wel een minpuntje is dat je het 2 keer moet vragen eer je een cola krijgt. Maar ach, voor de rest zijn de Italiaanse obers erg vriendelijk.

Nadat we onze pasta/pizza hebben opgegeten en Jolien tot de vaststelling komt dat haar manier om afgebroken kaarsvet terug aan de fles te kleven toch niet onfeilbaar is, keren we langs dezelfde weg terug naar het Tyneside Irish Centre.

Mààààr .. teleurstelling alom als we van de vriendelijke oude man aan de inkom te horen krijgen dat er vanavond geen muziek zal gespeeld worden!! Er was iets met stof of vuiligheid in de zaal, en daarom kon de groep niet optreden… [Jolien, misschien bedoelen ze met “dust” dat er asbest zit of zo?!]

Er zit niets anders op dan huiswaarts te keren, en eigenlijk is Pride & Prejudice toch wel een waardig alternatief.